หน้ารวมกลุ่มเว็บบอร์ด > จิบอักษร (ห้องปันอ่าน) > นิยายสนุก อ่านแล้วความรักชุ่มช...

นิยายสนุก อ่านแล้วความรักชุ่มชื้น


                                       รักล้นใจ นายหน้าหล่อ

                                                                          1

 -วันอาทิตย์แรกของการเปิดเทอม-

         เฮ่อ! ฉันสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาทั้งที่บนหน้ายังมีผ้าห่มผืนหน้าคลุมหน้าอยู่ เมื่อคืนนี้หลับสบายเชียววววว

         ตื่นได้แล้ว....ยัยยอนจุง เสียงใครฟะ >< ชั่งมาขัดขวางวิมานฉันจริงๆ

        อารายยยยยยยย ฉันลุกขึ้นมาอย่างสุดเหวี่ยง พร้อมทั้งที่หัวฉันยังยุ่งเหยิงอยู่ ปรากฏว่ายัยเสียงใสนี่คือ ยัยมารีน่า เพื่อนที่มีสัญชาติเป็นลูกครึ่ง เกาหลีกับออสเตรเลีย

        ตื่นได้แล้ว ลืมปายแล้วเหรอว่าวันนี้เราต้องไปเรียนพิเศษด้วยกันนะ แล้วนี่มันก็ 9 โมงแล้ว

 ฉันทำท่าคิดก่อนจาตอบไปว่า

         อ๋อ! เธอเมาแล้วแหละมารีน่านี่มันเพิ่ง ฉันเหลือบปายมองนาฬิกาที่อยู่ข้างเตียง.. 9 โมงแล้ว!! O[]o” ฉันรีบกระตือรือร้น หยิบชุด และเข้าไปอาบน้ำอย่างรวดเร็วจะไม่เป็นอย่างนี้ได้งัยล่ะ ~ เรียนพิเศษ 8 โมงครึ่ง นี่นา หลังจากที่ฉันอาบน้ำเสร็จแต่ตัวออกมา ก้อรีบหยิบกระเป๋าที่อยู่บนโต๊ะข้างหน้าห้องน้ำ แล้วหยิบมืออันบอบบางของยัยมารีน่าที่ทั้งขาวและนุ่มกว่ามือฉันเป็น 10 เท่า

         แกจารีบปายไหน

          ฉันรีบลงบันไดอย่างรุนแรง ไหว้พ่อ ไหว้แม่ที่กำลังกินข้าวอยู่

         สวัสดีค่ะ /  สวัสดีค่ะ ฉันกับมารีน่าปล่อยมืกันชั่วคราวเพื่อที่จะยกมืไหว้ หลังจากนั้นฉันก้อฉกมือยัยนั่นต่อ ใส่รองเท้าอย่างไม่ทันแน่น ก้อรีบช่วยกันเปิดประตูบ้านที่แสนจะหนักอึ้ง และฉันก็รีบโบกแท็กซี่เก่าๆ ที่จำใจต้องนั่ง

         เสียงลุงขับรถ ถามด้วยน้ำเสียงแหบๆว่า ไปไหนจ๊ะ หนุๆ

         ไปที่ซ.ชองอิน 28 ค่ะ มารีน่าเอ่ยเสียงที่หอบสุดๆ ระหว่างนั่งก้อผลัดกันหอบ ผลัดกันปาดเหงื่อ

 (--‘) (--‘) 

         แล้วอยู่ดีๆรถก้อดัง

         บึ้ม!!!! และลุงเค้าก้อเบรกอย่างรุนแรง ฉันและมารีน่าที่นั่งอยู่เบาะหลังก้อกรดกขึ้นมาอย่างุรนแรงเช่นเดียวกับรถ

     รถเป็นงัยคะลุง?

         คือว่า....รถดับนะครับ ด้วยความรีบฉันเลยควักตังค์จ่ายลุงเค้าปาย 60 บาท ทั้งๆที่มเตอร์แค่ 51 บาท

         และฉันกับยัยเพื่อนตัวแสบก็ลงจากรถ และ รีบโบกรถครั้งที่ 2 กับรถเมล์ที่มีแค่สายเดว คนที่บรรจุอยู่ในนั้นก้อประมาณ 20 กว่าคนอัดกันอยุ่ในรถเมล์เล็กๆที่บรรจุคนได้แค่ 15 คนเพียงเท่านั้น ถ้าฉันกับยัยมารีน่าขึ้นไปหับยัยี่ขึ้นปายมันจะหักมั้ยเนี่ยะ  ฉันรุดเตรียมขึ้นไปบนรถ ยัยมารีน่าฉุดแขนฉันไว้และพูดว่า

         แกจาขึ้นจิงๆหรอ

         นี่มัน 9 โมง 20 แล้วนะ แกอย่ามาเรื่องมากเรย ฉันเหลือบมองไปที่นาฬิกาข้อมือสุด trend

ฉันฉุดมือยัยนั่นขึ้นมาบนรถเมล์ แล้วเราก้อต้องยืนจ่อบนบันได้ ที่พี่รถเมล์ม่ายได้ปิดประตูเสียด้วย แต่ก้อยังดี ถ้าฉันเป็น 1 ในปลากระป๋องอย่างนั้นอ่ะนะ ฉันต้องถูกรีดแบนเป็นปลากหมึกบดด้วยกระป๋องแน่ๆ และการเก็บเงินก้อคงจาม่ายสะดวกพี่เค้าก้อเลยไม่สันทัดที่จะเดินมาเก็บเงิน เราเรยขึ้นรถเมล์เบบฟรีๆ

                                           

                                          

         อีก 2 ป้ายเท่านั้นก็จาถึงซ.ซองอินแล้ว ^^ ดีใจเป็นที่สุด

        ...

         ถึงซะที ยัยมารีน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงหอบสุดๆ

         อืมมม ฉันลงจากรถเป็นคนแรก ยัยมารีน่าเป็นคนที่สอง แล้วตามมาด้วยเหล่าประชากรที่ได้อัดกันอยู่

          และเราสองคนก้อเดินเข้าไปในซ..ซองอิน เพื่อเข้าไปที่เรียนพิเศษที่ชื่อว่า ‘ok study’ ซึ่งฉันก้อบำเพ็ญทุกข์มาตั้งแต่ ป.1 ยัน ม.3 ซึ่งตอนนี้ฉันก้อเพิ่งเขามาม.4เอง ครูแต่ละคนก็ม่ายเห็นจาสอนเข้าใจกันเท่าไหร่ ที่ฉันได้ที่สองมาเนี่ยะ คงจาเป็นผีมือของฉันล้วนๆ ^^+

          แถมยังมีคู่กัดของฉันอยู่ด้วยนั่นคือยัย ปาร์ค ฮยอง ที่ชอบแต่งตัวเว่อร์ๆทั้งที่โรงเรียน และ ที่เรียนพิเศษ

          อ้าว! สองคู่หูสุดเห่ยมาแล้วเหรอยะ ว้าน่าสงสารเสียจีงๆม่ายมีรถอย่างฉัน ต้องเดินมาเรียน

เสียงครายวะคุ้นๆ พอเรา 2 คนหันหลังปรากฏว่าคือยัย ปาร์ค ฮยอง ตายยากจิงๆเลยนะแก ยัยนั่นกำลังนั่งรถเบนซ์สีดำ ชะโงกหัวออกมาจากกระจกหน้าต่างรถ มีคนขับรถขับหั้ยช้าๆ ><

          แต่ฉันว่าเธอน่าสงสารกว่านะ มีหมาอยู่ในปากน่ะ >[]<”

          ชิส์!!!สสสสส ยัยนั่นมุดหัวอันเล็กๆที่เต็มไปด้วยขี้เลื่อยลงไปในที่นั่ง ตามด้วยปิดหน้าต่าง ลืมไปว่ายัยนี่ก็มาเรียนด้วยแต่ก็ไม่ใช่เรียนวิชาการหรอกมาเรียนร้องเพลง แต่ก็อยู่ในสถาบันเดียวกันอยู่หรอกซึ่งฉันก็ไม่อยากให้อยู่เสียเท่าไหร่

ที่ยัยนั่นมันมาเรียนร้องเพลงก็เพราะว่า

          เมื่องานฉลองครบรอบ 55 ปีโรงเรียน แทฮวัน

ทุกคนจะต้องมีการแสดงไม่ว่าจะเป็นกลุ่มหรือเดี่ยวก็ตามแต่ ของฉันก็แสดงเป็นกลุ่มโดยการเต้นเพลง LOW ซึ่งเป็นอะรายที่ฉันชอบมากๆเลยเรื่องเต้น ติดอย่างเดี่ยวที่ว่า ชุดฉันมันโป๊ไปหน่อย ฉันไม่ชอบใส่ชุดโป๊ๆเลยจะบอกให้นะ – [ ] – เลยเต้นไม่ค่อยมันเท่าไร แต่ชุดต่อไปน่ะสิ >>55+<< ระเบิดระเบ้อ เพราะยัยปาร์คฮยองเลือกร้องเพลงเดี่ยวขึ้นมาในเพลง arenang นั่นเอง ตอนโชว์น่ะสิออกมาก็ดีอยู่ แต่พอร้องจวนจะจบอยู่ดีเสียงกับปากก็ไม่ตรงกัน เพราะเสียงนั่นกำลังร้องว่าโอ๊ยขึ้นมา แต่ปากกของยัยปาร์คอินยังร้องต่อ ยัยนั่นถึงกับเหวอไปเรยยยย O.._..o ทุกคนรู้ไก๋ว่ายัยนั่นว่ายัยปาร์คฮยอง ลิปซิ้ง โดยจ้างยัยฮยอนโจวเป็น super starpop ของโรงเรียนซึ่งเป็นพวกเดียวกับยัยปาร์คอิน ๆ เลยแก้ปัญหาโดยการ

ร้องออกไปด้วยเสียงตนเอง ปรากฏว่าทุกคนก็ขำกันอ้วกแตก อ้วกแตน กับเสียงของยัยนั่นที่เหมือนกับกบโดนรถทับ ทั้งเพี้ยน ทั้งหลง แถมยังจำเนื้อผิดๆถูกๆด้วย ยังไม่ทันจบเพลง ยัยนั่นก็รีบเผ่นแนบไปหลังเวทีเสียแล้ว อิอิ ยัยนั่นเลยต้อมาเรียนร้องเพลง เอาไว้เพื่อใช้ในงานปีนี้ (แหม เจ๊เค้ายังอุตส่าห์พยายาม)

         แกนี่ยังปากร้ายเหมือนเดิมเรยนะ อิอิ- _ -‘ จายิ้มหรือเสียใจดีวะเนี่ยะ

          ถึงแร้ว  ^^ (ดีใจเหมือนได้เหรียญทองจากการแข่งขัน olympic) เราเดินมาที่ตึกเรียนพิเศษใหญ่ๆที่อยู่ในซอยนี่แหละ สูงประมาณ 10 ชั้น รวมถึงนักเรียนที่เดินขวักไขว่อยุ่ทั้งในตึกและ นอกตึก วันนี้เป็นวันแรกที่เรามาเริ่มเรียน พวกเราจึงเดินเข้าไปในตึกเพื่อเช็กชื่อ  เท่าที่จามได้จากที่ในเน็ต พวกเรา 2 คนอยู่ห้อง  ok 703 ในโปรแกรม ม.5  4วิชากัน  เราก้อสาละวนมุดหัว มุดตัวเค้าปายในที่ๆคนรุมตรงบอร์ดกัรสำเร็จ (--x)

          นี่งัย ชื่อฉัน ยัยมารีน่าตะโกนให้ชั้นได้ยินแข่งกับเสียงคนอื่นๆที่กรีดร้องโวยวาย ยังกะใครเอาน้ำร้อนปายลวกปากเข้าหั้ยยยย > - <

          ชื่อแกล่ะ เออใช่ ฉันหามานานแระนะ o 8 o

          แปปนึง ฉันหาอยู่ ฉันเอานิ้วรูดขึ้นรูดลงที่กระดาษ 3 แผ่น 5-6 รอบก้อยะงม่ายมีชื่อฉัน

          มันไม่มีชื่อฉันว่ะ O.o’”

          งั้นเราไปหาพี่ที่โต๊ะหน้าห้องนั้นมั้ยอ่ะ ยัยมารีน่าแนะนำ  ฉันเดินออกจากฝูงคนที่รุมกันอยู๋หน้าบอรืดออกมาได้และดิ่งวิ่งตรงไปที่โต๊ะนั่นอย่างรวดเร็ว (-- )===----  โต๊ะที่มีพี่ๆเจ้าพนักงาน นั่งพิมคอมกันอยู่อย่างขะมักเขม้น

           ฉันวิ่งไปที่โต๊ะแล้วก็ล้มตึงไปปะทะกับอะไรแข็งๆ นั่นก้อคือ ผู้ชายร่างสูง หนา กว่าฉัน 2 เท่า

เราต่งคนต่างล้มไปกองหน้าโต๊ะ  ฉันหันไปมองนายบ้าที่อยุ่หน้าฉัน โอ้! จอร์จ .♥ นายนี่มันเทพบุตรสุดหล่อของจริง ^ ^ แต่เพื่อวางฟอร์มเราต้องเอ่ยปาก เป็นผู้เสียหายซะก่อน

        นี่นายหาเรื่องกันนิ่ มาวิ่งชนฉันทำไม ฉันฮึดลุกขึ้นและสะบัดฝุ่นออกจากเสื้อที่เพิ่งซื้อมาเมื่อวาน ราคาเกือบพัน

        เธอต่างหาก วิ่งมาชนฉันแล้วนายนั่นก้อลุกขึ้นมาทามตามฉัน รู้สึกเกลียดนายนี่ขึ้นมายังไงม่ายรุ

ฉันไม่สนใจเข้าประเด็นที่วิ่งมาดีกว่า

        พี่คะ!!หนูไม่มีชื่อในบอร์ดนู่นอ่ะค่ะ

    แล้วน้องคนนี้ล่ะ พี่ชี้ไปที่นายนั่น

        ผมก็ไม่มีชื่อเหมือนกันครับ ชิส์นึกว่าวิ่งมาทำมาย ปัญหาเดียวกัน ฉันน่ะจ่ายตังค์แล้ว แต่ท่าทางนายนี่คงยังไม่จ่ายแน่เรย อิอิ ^[]^

     พวกน้องดูกันดีแล้วหรอ พี่เค้าขยับแว่นอันเล็กๆกรอบดำอย่างสงสัยเป็นนัยๆ

        ดีแล้วค่ะ/ดีแล้วครับ เรา(ไม่)สามัคคีในการพูดครั้งนี้

     พี่แว่นก็หันหลับไป พิมพ์ๆดีดๆ แล้วก็หมุนเก้าอี้กลับมา ท่าทางเราจะผิดพลาดทางเทนนิค นิดส์หน่อยน่ะ น้องทั้ง 2 คนต้องไปอยู่ห้องสำรองที่เค้าดูกันทางเว็บแคมอ่ะ

     ง๋า! ไหงเป็นงั้น ยัยมารีน่าที่รออยู่ด้านหลังของฉันมานานแล้วก็เอ่ยขึ้นแล้วก็เกาหัว

     น้องทั้ง 2 คนนี้อยู่ ห้อง ok707นะ พี่เค้าก็ชี้ฉัน และอีตาบ้า

     ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวพอเรียนเสร็จมีเวลาอีกตั้งเยอะเราก็ไปเดินชอปปิ้งกันก็ได้

ฉันตบไหล่เบาๆของยัยมารีน่า

     โถ!แม่คุณ พ่อแม่ส่งให้มาเรียนแต่กลับไปเดินช็อปปิ้ง น่าสงสารชีวิตอีตาบ้านี่เอ่ยยยขึ้นมา

     แล้วนายเกี่ยวไรด้วย ฉันจะเรียนหรือฉันจะเดินเล่นก็มันเรื่องของฉัน 2 คนนายม่ายเกี่ยว

ฉันทำท่าจะโอบกอดยัยมารีน่าเยาะเย้ยนายนั่น แต่ว่ายัยมารีน่า กลับรีบวิ่งเข้าห้อง ปล่อยให้ฉันหน้าแตกพูดเออออห่อหมกกับไอ้บ้านั่นอยู่เพียงคนเดียว

     อิอิ ^5^ดูสิขนาดเพื่อนยังไม่เข้าข้างเลย นายหมอนั่นยิ้มแล้วก็เดินเข้าไปในห้อง

     ชิส์ ฉันเลยเดินสวนไหล่นายนั่นไปอย่างแรงแล้วเยาะเย้ยด้วยคำว่า เกะกะโลกชะมัด

        ....

        ฉันมานั่งรอคุณครูที่กำลังโม้อยู่ในกล้องเว็บแคม ฉอดๆๆๆๆๆ

        เฮ่อ! น่าเบื่อชีวิตจิงๆเลยทามมายฉันถึงต้องมานั่งเรียนพิเศษอย่างงี้ด้วยนร้า  ทั้งๆที่ฉํนสอบได้เลขตัวเดียว 1-5 ตลอดตั้งแต่ ป.1-ม.3  ฮือๆๆๆๆ  10 นาทีต่อมานายนั่นก้อเดินมาพร้อมกับกระเป๋าสุดเท่ห์ที่ฉันอยากจะได้เป็นครอบครองไว้อย่างยิ่ง  O_o

       ....(20นาทีต่อมาXลังจากที่อาจาร์ยในเว็บแคมเมาท์เหลาจนแหลม)

   นี่เธอ มีอะไรก็ไม่รุมาถูกตัวของฉัน

   นี่เธอ แล้วทีนี้น้ำหนักเสียงก็เพิ่มขึ้น

   นี่ยัยบองส์!!”แล้วความที่ฉันกำลังหลับอยู่ในภวังค์ เสียงที่ได้เรียกฉันมานมนาน ก็ดังขึ้น จนทุกคนในห้องที่กำลังจดแรชเชอร์หันมามองที่เรา 2 คนที่ฉันก็แทบสะดุ้ง(ไม่ต้องแทบหรอก) ส่วนนายนั่น ก็หน้าเหวอเพราะเห็นหน้าเหวอๆของคนที่หันมามอง

   มีราย ฉันพูดเสียงเบาๆ เห็นไหมคนเค้ามองกันอ่ะ สะกิดดีๆฉันก็หันแล้ว

   นี่เธอฉันเรียกเธอตั้งนานแล้ว เธอก็มัวเอาแต่หลับ เฮ่อ! น่าสงสารเสียจริงๆพ่อแม่เสียเงินให้มาเรียนแต่กลับมานอนหลับในห้องเรียนอย่างนี้ใช่ได้ไหมเนี่ยะ นายนั่นกอดอกทำเชิ่ด ชิส์ชะ ไม่เทห์ขึ้นมารอก!

    มีรายก็พูดมา –[]-

    คือ...ว่า...ข้อที่ 3 อะรายหยอ? หน้าเมื่อกี๊อ่ะ ^[]^’ ” แม่เจ้า ^//^ ลูกอยากตาย ใครจะถ่อมตัวเกาหัว ได้หล่อลากไส้อย่างนี้อีกแล้วฟะเนี่ยะ ฉันทนไม่ไหวเลยรีบพูดให้นายนี่เปลี่ยนอิริยาบถด่วน

แต่ว่าหน้าเมื่อกี๊ มีข้อ 2 แบบฝึกหัด แล้วในแบบฝึกหัดทั้ง 2 อันก็มีข้อ 3 ด้วย แล้วฉันจะรู้ไหมเนี่ยะว่านายจะดูแบบฝึกหัดไหน

        นายจะดูข้อรายอ่ะ ฉันก้มหน้า ก้มตาดูที่แบบฝึกหัด

        อืม...คือ พูดตะกุกตะกักอยู่นั่นแหละติดอ่างไงฟะ ฉันหันไปมองอย่างเสียอารมณ์ แต่ปรากฎว่าหน้านายนั่นห่างกับฉันเพียงไม่ถึงคืบ ฉันอยากตาย >...<เพราะความหน้าใสของนายเหลือเกิน ปากอมชมพูเหลือเกิน ทรงผมเกาหลี ที่ปกลงมาถึงตาของเค้า ทำให้ฉันจะใจละลายลง ณ บัดดล ^///^

เราจ้องตาแล้วก็ตกอยู่ในภวังค์อย่างไม่รู้ตัวเลยจนมีเสียงดังขึ้นมาจากด้านหลัง

     ปั้ง!!!” เราทั้ง 2 คนเลยหลุดออกมาจากภวังค์และก็สะดุ้ง จนต้องหันไปถามด้านหลังอย่างตกใจ

        มีอะไรเกิดขึ้นครับ อีตาบ้าหันไปตาม เด็กรุ่นเดียวกันแต่มีลักษณะ อ้วน ดัดฟัน ใส่แว่นหนาเตอะ โอบขนมกรุบกรอบไว้ข้างกาย ไอ้ตาบ้าเอ๊ย ใครจะเกิดอะไรขึ้นได้ยังไง เมื่อเราเล่นจ้องหน้ากัน หวานจนน้ำตาลขึ้นแล้วอ่ะ ทามงายได้

        พอนายนั่นหันไปถาม  เด็กคนนั้นจากที่ทำหน้ามุ่ยตุ้ย )0( ก็กลายเป็นเหวอเพราะตกตลึงในความหล่อ (แต่ทราม) ของนายนั่น แล้วก็ตอบมาอย่างเปลี่ยนเสียงไปเลย

        เอ่อ...คือว่าฉันจะเรียนน่ะค่ะ ฉันรู้ค่ะ ว่าคุณคงไม่ชอบยัยหน้าเฉิ่มอย่างนี้หรอกนะคะ ยัยนี่คงต้องหว่านเสน่ห์คุณแน่นอนฉันเชื่อค่ะ ยัยนั่นมองค้อนมาที่ฉัน แหม! สวยตายแหละแกเอ๊ย

ขาของเธอช่างหน้าเอาไปตัดทำขาหมูจิ๊งๆ ^ 555 ^

    อืม..ผมขอโทษแล้วกันนะครับ แต่พอดีว่าเราสองคนน่ะ เป็นแฟนกัน รักกันมาก ผมเลยเผลอใจไม่ไหวน่ะครับ O.o ฮะ! ฉันเป็นแฟนกะนายตอนไหน แต่ก็อย่างว่าแหละ คนน่ารัก ก็ต้องคู่กับคนหล่อเป็นธรรมดา -*- แต่พูดไม่พูดอย่างเดียวกลับเอามือมาโอบไหล่ฉันอีก >//< ยัยอ้วนถึงกับอึ้ง

      เอ่อ..คือว่า OxO” ฉันยังไม่ทันได้แก้ตัวอีตานั่นก็เอามืออีกข้างมาปิดปากฉันไว้

      เห็นมั้ยล่ะครับ เค้าอยากบอกรักผมมากเลยครับ มันช่างน่าหมันไส้ที่สุด.///.

   ไอออกอั๊นไอ้อ้ายเอ็นแอนอะอาย แปลๆ(ใครบอกฉันไม่ได้เป็นแฟนกะนาย)

แล้วฉันก็เอามือที่สุดจะนุ่ม ที่จริงๆแล้วไม่อยากให้มันออกเท่าไหร่ แต่ก็ต้องยอมให้มันออกไปชั่วคราว แล้วก็แก้ตัวว่า

     ขอโทษด้วยนะคะ ... พอดีว่าเค้าโรคจิตน่ะค่ะ  อย่าไปสนใจเลย ^ ^’” ฉันดันแผ่นหลังของนายนั่นกลับไปด้านหลังเหมือนเดิม เพื่อกันไม่ให้มันปากพล่อยเยอะไปมากกว่านี้

                                    2

 

นายคิดจะทำอะไรเนี่ยะ ฮะ ใครบอกว่าฉันเป็นแฟนกับนาย >/*/<” ฉันพูดแล้วก็หยิกไปที่ต้นแขนที่มีกล้ามอันใหญ่โตบังเอาไว้ 0...0

     เอ้า! ก็แกล้งเธอไงยัยโง่ ^ ^” นายนั่นไม่สะทกสะท้านกับแรงที่ฉันหยิบไปเต็มแรงเลย แถมยังมีหน้ามายิ้มเยาะเย้ยอีกนะ

       แกล้งฉัน นายช่างกล้าพูดนะ นายนี่มัน...0x0” นายนั่นเอามืออันแสนอ่อนนุ่มมาปิดที่ปากฉันอีกแล้ว ชอบๆ เอ้ย! ไม่ใช่ เอาออกไปเดี๋ยวนี้นะ แล้วฉันก็สะบัดมือตานั่นออกไปอีกครั้ง

      ที่รักเนี่ยะก็ ดูซิคนเค้าอิจฉาเราใหญ่แล้ว ไม่เอานะไม่เอา  นายนั่นทำเสียงออดอ้อน อยากจะฆ่ามันให้ตายอยู่ตรงนี้เลยจิงๆ

        ไม่ได้ ไม่ได้ ฉันต้องตั้งใจเรีบยนมาไร้สาระ กับ นายนี่ไม่ได้ แต่จะวาไปแล้วต่อให้ฉันอยู่กับยัยมารีน่านะ ฉันก็เมาท์ไม่แพ้กับอยู่กับไอ้บ้านี่เสียเท่าไหร่หรอกนะ แต่ฉันก็ต้องวางฟอร์มไว้ก่อน เพื่อเป็นการสปประมาท

ของอีตานั่น

        หลังจากทุกอย่างสงบลงสักที ผ่านไปประมาณ ครึ่งชั่วโมง

       กริ๊ง!!!!

    เสียงกริ่งที่ช่วยชีวิตฉัน ให้หายจากการแอบนั่งสัปหงกก็ดังขึ้นเสียที ฉันไม่รอช้ารีบวิ่งออกไปจากออก ทั้งๆที่อยู่ไม่ได้ใกล้จากประตูเสียเท่าไหร่ เป็นคนอันดับแรกที่เดียว อิอิ

       โดยที่อีตาบ้า ขี้โม้นั่นก็เอาแต่นั่งหลีสาว หรือเปล่า เท่าที่ๆระหว่างที่แอบนั่งสัปหงกอยู่ดูๆหมอนี่ก็ตั้งใจเรียนมากเลยนะ ไม่มีเสียงหอนออกมาสักกะนิดเลย  O…o น่าแปลกเป็นอย่างยิ่ง

       อ้าว! HI อินฮยอง เสียงยัยมารีน่า ที่ดินมาเจอกันที่ทางออก เป็นไงบ้างแก  ^[]^นายนั่นเป็นไง น่ารักมั้ย หล่อมั้ย เข้าท่ามั้ย ชื่ออะไร อายุเท่าไร โร.... ฉันเอามืออันเล็กๆที่คงจะปิดยัยนี่ไม่อยู่ อุดเข้าไปที่ปากอย่างไม่รังเกียจเสียเลย    แต่ก็จริงของมันนะ

       นี่แกเงียบๆหน่อยได้มั้ย  หมอนั่น เนี่ยะหรอน่ารัก นายนั่นเนี่ยะนะ หล่อ อยากจะถุยจริงๆ ฉันเอามือออกมาจากปากที่ยังค้างด้วยคำถามพรั่งพรู  

        โห!!!  O{o}O แกเนี่ยะนะบอกว่าเค้าคนนั้นไม่หล่อ ฉันว่านะ ทั้งโรงเรียนที่ คากูชัง ของเรายังไม่มีใครเทียบเค้าได้เลยนะ ว่าแต่แกเหอะ ไปนั่งกับเค้ามาเป็นไง เค้าทักทายแกยังไงบ้าง หรือ..อย่าบอกนะ ว่าแกเอาโอกาสดีๆอย่างนี้ไปกัดกับเค้าน่ะ  ยัยมารีน่าหลังจากที่ทำหน้าเพ้อฝันเสร็จ ก็เปลี่ยนอารมณ์ไปทันที ที่พูดประโยคหลังออกมา

        เอ๊า ! ฉันไม่ใช่คนอย่างแกนะ ที่จะนั่งจับผู้ชายอ่ะ หลังจากที่ฉันพูดจบยัยนั่นก็ทำหน้าตุ๊บป่อง เหมือนงอนอ่ะนะ แม้จะดูน่ารักมากมาย แต่ก็ต้องเข้าใจนะคะว่ายัยนี่น่ะ ง้อง่าย ฉันขอแข็งข้อไว้หน่อย่กับ ฉันต้องตั้งใจเรีบยนมาไร้สาระ กับ นายนี่ไม่ได้ แต่จะวาไปแล

 

 



ผู้ตั้งกระทู้ seoul cool :: วันที่ลงประกาศ 2009-04-19 16:20:34


1

ความเห็นที่ 1 (1326366)

สนุกอ่ะ อยากหั้ยมีตอนที่ 3 อีกจัง ^ ^

จาเิอาใจช่วยนะคะ

แระก้อชอบชื่อนางเอกมาเรยค่ะ

อ่านสนุก อ่านแล้วชุ่มชื่อหัวใจดีนะคะ

                                            *******ชอบตัวละครอีกตัวหนึ่งคือยะยมารีน่าอ่ะค่ะ**********

                                         ************เกลียดยัย  ปาร์คฮยอง !!!!ที่สุด!!!!!!!!!!*************

ผู้แสดงความคิดเห็น รักบ้นใจ ของใครสักคน วันที่ตอบ 2009-04-22 15:10:30


ความเห็นที่ 2 (1361906)

สนุกมากๆเลยค่ะ

อยากให้มีอีกหลายๆตอน

ชอบพระเอกมากๆเลย >...<

อ่านแล้วช่มชื่นหัวใจจจจจจจจจจจจ

ผู้แสดงความคิดเห็น x วันที่ตอบ 2010-01-16 12:59:47



1


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น *
ผู้แสดงความคิดเห็น  *
อีเมล 
ไม่ต้องการให้แสดงอีเมล
รหัสป้องกันสแปม *CAPTCHA Image





Copyright © 2010 All Rights Reserved.